Παράκαμψη πλοήγησης

antifa-deltio-1antifa-deltio-2antifa-deltio-3

.

.

.

.

.

.

 

 

.

.

από την συνέλευση των διαρρηκτριών της φοιτητικής κουλτούρας

Τι είναι όταν τα αφεντικά δολοφονούν/χτυπούν εργάτ(ρι)ες;***

Είναι μία από τα ίδια για όσες/ους εργάζονται ως διανομείς στον τομέα του επισιτισμού:
Είναι η αδιανόητη αυτοπεποίθηση των αφεντικών ότι η εργατική μας δύναμη τους ανήκει και μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Είναι η γκρίνια τους ότι «τους ζόρισε η κρίση», ενώ στα ταμεία τους καθαρίζουν χιλιάρικα.

Είναι αντι-εργατική πολιτική: μηδενικά ένσημα, απλήρωτα μεροκάματα και υπερωρίες, μισθοί που δεν καλύπτουν τις βασικές ανάγκες, ο ανύπαρκτος εξοπλισμός ατομικής προστασίας ενώ δουλεύουμε με βροχή/κρύο. Είναι οι 10 θάνατοι διανομέων από εργατικό ατύχημα που μετρήσαμε τα τελευταία δύο χρόνια.
Είναι το βάθος της ταξικής μας ήττας: ότι δεν διεκδικούμε τα αυτονόητα!
Είναι ότι πρέπει να βάλουμε μπροστά τις συλλογικές μας σχέσεις και αρνήσεις και να καταλάβουμε ότι: αν όλα τα μηχανάκια σταματήσουν να κινούνται για μια γαμημένη μέρα, θα στείλουμε στο διάολο όλους αυτούς και τα κωλομάγαζά τους!

***
Για τον ξυλοδαρμό: του διανομέα Τ. στη Θεσσαλονίνη από το αφεντικό του.
Του μετανάστη διανομέα στο Περιστέρι από τους μπράβους του αφεντικού του.
Για το θάνατο: του διανομέα Λ. εν ώρα εργασίας στη Θεσσαλονίκη.

Τι είναι όταν ένας φασίστας δολοφονεί έναν αλβανό εργάτη;

Είναι η συνέχεια!
Της «υποδοχής» των αλβανών μεταναστών στα 90’s. Tων ανώνυμων πτωμάτων στα «φιλόξενα» σύνορα. Των ανώνυμων στοιβαγμένων στο περιθώριο του κέντρου. Των ανώνυμων στα χωράφια της επαρχίας. Είναι η συνέχεια! Των κρατικών σχεδιασμών. Του «δεν έχει πράσινη κάρτα». Των απελάσεων. Του μαύρη εργασία. Του κάτεργου. Του «μας παίρνουν τις δουλειές». Του «σκάσε και δούλευε». Είναι η συνέχεια! Του πογκρόμ του 2004. Του νεκρού και των τραυματιών που άφησε πίσω του. Του εθνικού κορμού που γίνεται όχλος. Του «ποιος κάνει κουμάντο εδώ》. Για να μην γίνει κάποιος έλληνας ποτέ. Είναι η συνέχεια! Των δελτίων ειδήσεων και των αστικών μύθων. Των δίπολων εθνικοτήτων. Των αλβανών εγκληματιών και των απροστάτευτων ελλήνων.

Είναι η συνέχεια της λήθης! Όταν τέτοιες δολοφονίες θεωρούνται μεμονωμένα γεγονότα και οι φασίστες μεμονωμένοι χρυσαυγίτες. Γιατί δε χρειάστηκε ο μέσος ελληναράς λευκές κουκούλες για να συμμετέχει στα μακεδονικά συλλαλητήρια, να στήνει επιτροπές κατοίκων και να κάνει μνημόσυνα σε εθνοπυροβολημένους. Τον είδαμε στα σχολεία να κάνει ρατσιστικά ανέκδοτα και να σηκώνει μετανάστες στα λεωφορεία. Τον είδαμε στην φυλής να γίνεται άντρας και στη δουλειά να μιλάει για ριγμένα μεροκάματα. Καταλάβαμε αυτόν και την παρέα του όταν ακούγαμε για λιντσαρίσματα. Είναι το μεμονωμένο περιστατικό μια αδιάκοπης πορείας τριάντα χρόνων. Τριάντα χρόνια υποτίμησης της εργασίας των μεταναστών μέσω της υποτίμησης της ύπαρξής τους. Τριάντα χρόνια δολοφονίες, περιθωριοποίηση, αφομοίωση και πάλι δολοφονίες. Όλα αδιάφορα. Όλα ξεχασμένα. Γιατί ο θύτης πάντα ξεχνάει. Βολεύεται να αδιαφορεί. Γι’ αυτό και ‘μείς ας μην ξεχάσουμε και ας μην περιμένουμε τη λύση από κάποιο δικαστικό πόρισμα.
Είναι η υποτίμηση του πολυεθνικού προλεταριά

Ο βιασμός-δολοφονία της Ε. δεν ήταν «ένα μεμονωμένο τραγικό γεγονός». Να το ξαναπούμε: οι γυναικοκτονίες δεν είναι στατιστικές. Είναι πόλεμος στα σώματά μας. Έχουμε ανάγκη η μία την άλλη περισσότερο από ποτέ. Να μοιραζόμαστε όσα μας κόβουν την λαλιά, να ουρλιάζουμε τα όχι μας όλες μαζί.

Αρέσει σε %d bloggers: