Παράκαμψη πλοήγησης

blame20619wildcat

Αφίσα απο την αυτόνομη γυναικεία ομάδα wildcat |στο site της ομάδας περισσότερα

Η βία κατά των γυναικών είναι μια μορφή υποτίμησης που αντί να ενοχοποιηθεί ο θύτης, την πληρώνει το θύμα.

Στην ακραία πλειοψηφία των περιπτώσεων που η γυναίκα μιλήσει σε τρίτους για την βία που έχει υποστεί (απο έναν γνωστό της άντρα πχ. σύζυγο, φίλο, γκόμενο, πατέρα, θείο), θα λάβει τέτοιου είδους λόγια και ερωτήσεις που καμουφλαρισμένα θα καταλήγουν (δυστυχώς) να στοχοποιούν ως φταίχτη… την ίδια…
“Για να πούμε την αλήθεια ήταν λίγο τσούλα…”

Εδώ, λοιπόν, είναι η στιγμή που ενεργοποιείται ο κοινωνικός περίγυρος του άντρα – θύτη : αυτό που συμβαίνει μετά από ΚΑΘΕ σεξιστική βία είναι πως ο περίγυρος αρχίζει να συκοφαντεί εκείνη, να επιτίθεται στο ήθος της και να ψαχουλεύει τον παρελθόν της.

Όλο αυτό καταλήγει τελικά στο συμπέρασμα “Ε, και αυτή τα ήθελε τότε!” και είναι μια κλασσική προσπάθεια αθώωσης του άντρα: όχι επειδή “δεν είναι τέτοιος άνθρωπος”, αλλά επειδή η γυναίκα είναι λίγο “πουτάνα”, “τσούλα” κλπ.
“Γιατί φλέρταρε; ‘Ήθελε σεξ, ψέματα λέει!”

Κλασσικό επιχείρημα που ακούγεται σε περιπτώσεις βιασμού: “Γιατί πήγε μαζί του βόλτα; Γιατί φλέρταρε μαζί του; Γιατί τον φίλησε, αν δεν ήθελε σεξ, γιατί, γιατί, γιατί…”
Η μη συναίνεση στο σεξ (αρά και η αρχή της επιβολής και της βίας) αρχίζει με το που ένα μέλος δηλώσει με οποιοδήποτε τρόπο την άρνηση του και το άλλο μέλος συνεχίσει ανενόχλητο την πράξη.

Αυτό σημαίνει πως αν φλερτάραμε με κάποιον, αν πήγαμε κάπου μαζί ή αν βρεθήκαμε μόνοι, δεν σημαίνει αυτόματα πως θέλαμε ντε και καλά σεξ! Ή αν κάποια φλερτάρει, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει γυρισμός! Το φλερτ ή η σεξουαλική επιθυμία μπορεί να εκφραστεί, αλλά μπορεί για χι ψι λόγους και να σταματήσει.
“Μήπως λέει ψέματα;;;”

Ο τρόπος που λειτουργεί η δικαιοσύνη σε σχέση με τις καταγγελίες σεξιστικής βίας είναι τέρμα επιθετικός και συκοφαντικός προς την γυναίκα που καταγγέλλει. Από την δυσπιστία του δικαστηρίου μέχρι τις ερωτήσεις “Τι φόραγες; Γιατί κυκλοφορούσες μόνη;” κλπ. ρίχνουν την ευθύνη στην γυναίκα. Οι περιπτώσεις βιασμού που καταγγέλθηκαν και δικαίωσαν την γυναίκα είναι ελάχιστες.
Παράλληλα, η κοινωνία είναι πολύ πιο εχθρική απέναντι στην γυναίκα. Ας θυμηθούμε την κοπέλα που το 2015 κατήγγειλε για βιασμό δυο επιφανείς νέους της ξάνθης: η κοινωνία μουρμούριζε πως ήταν “πουτάνα”, η καθημερινότητα της έγινε τόσο αφόρητη που αναγκάστηκε να επιστρέψει στην πόλη της. Και όταν η ντόπια ,εκεί, κοινωνία άρχισε να μαθαίνει και να την κατηγορεί, εκείνη και η οικογένεια της έφυγαν οριστικά από το σπίτι τους. Τελικά, δύο χρόνια μετά το δικαστήριο αθώωσε ομόφωνα τους βιαστές.
Αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι πως , η πιθανότητα μια γυναίκα να καταγγείλει βιασμό ή ξυλοδαρμό, ο οποίος δεν έγινε ακριβώς έτσι όπως καταγγέλθηκε είναι τόσο ελάχιστη, γιατί απλά δεν την συμφέρει ΚΑΘΟΛΟΥ.

“Πως ξέρουμε όμως πως λέει αλήθεια;”

Δεν είμαστε δικαστίνες για να ξέρουμε τι γίνεται κεκλεισμένων των θυρών. Δεν ξέρουμε ακριβώς πως “έγιναν τα πράγματα”, ούτε πιστεύουμε όλα αυτά που ακούγονται μετά το γεγονός. Γνωρίζουμε ομως πως η αλήθεια είναι ένα πράγμα πολύ μεταβλητό και αλλάζει χίλιες φορές μέχρι να παραμορφωθεί έτσι όπως βολεύει τον θύτη.
Αυτό που ξέρουμε είναι πως , σε μια κοινωνία που έχει καταδικάσει την γυναίκα από την πρώτη στιγμή, προτιμούμε να στηρίξουμε εκείνη ακόμη κι αν υπάρχει απειροελάχιστη πιθανότητα ανακρίβειας.

 

*το πιο εκτενές κειμενο αυτού, μαζί με άλλα, μπορείς να βρείς στο νέο Τσάι και
Συμπάθεια #8 που κυκλοφορεί. Θα το βρείς (μαζί με εμάς) κάθε τρίτη και
παρασκεύη 8-10μμ στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ΑΝΑΤόΠΙΑ (τσαμαδου 81)

Αρέσει σε %d bloggers: