Παράκαμψη πλοήγησης

κείμενο από το ΘΕΡΣΙΤΗ

Τις τελευταίες εβδομάδες βρισκόμαστε μπροστά σε μια «απροσδόκητη» πολεμική συνθήκη απέναντι σε έναν «αόρατο εχθρό». Έναν εχθρό διαφορετικό από αυτούς που μας παρουσίαζαν ως τώρα – δεν έχουμε τις γνωστές κυρίαρχες ρατσιστικές αφηγήσεις για ξένους που έρχονται να μας κατακτήσουν, μετανάστες που θα μας πάρουν τις δουλειές και θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας. Αυτή τη φορά ο εχθρός είναι ένας ιός, νέος και αχαρτογράφητος. Σ’ αυτόν, αποδίδονται ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες – είναι «ύπουλος», «επικίνδυνος», μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε και να σε ακολουθεί χωρίς να το καταλάβεις.

Απέναντι σε αυτή την απειλή, η δημόσια «υγεία» αναδεικνύεται σε έννοια – ρυθμιστή της ζωής, σε διαρκές επίδικο και πεδίο κρατικής διαχείρισης και παρέμβασης. Το κράτος, με τα επιστημονικά επιτελεία του, είναι αυτό που θα εγγυηθεί την υγεία του εθνικού κορμού, προεκτείνοντας και εμπλουτίζοντας την πρωτοκαθεδρία τους ως αποκλειστικού ρυθμιστή/εγγυητή της τάξης και της ασφάλειας. Και για να γίνει αυτό, η έννοια της υγείας πρέπει να ανακατασκευαστεί, να οριστεί εκ νέου με τρόπο καθολικό, με τη συμβολή επιστημονικών αναλύσεων και συμπερασμάτων, μέσα στην παρούσα συνθήκη. Τίποτε, άλλωστε, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό έξω από την ιστορική και κοινωνικοπολιτική συνθήκη εντός της οποίας νοηματοδοτείται. Η υγεία ως κατασκευή, δεν έχει κάποια σταθερή και αναλλοίωτη εννοιολόγηση αλλά προσαρμόζεται στο πλαίσιο εντός που οποίου αναδεικνύεται ως κεντρικό επίδικο. Αντίστοιχα, κατασκευάζεται, προσαρμόζεται και διευρύνεται και η έννοια της «ασθένειας». (η συνέχεια εδώ)

Αρέσει σε %d bloggers: